ဒါကေတာ႔ ေဗဒင္တြက္ကိန္းမွာ အေရးၾကီးဆံုးေသာ အခ်က္တခ်က္ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ုာ။
ငါဘယ္ေတာ႔ေကာင္းစားမလဲဆိုတဲ႔ အခ်က္ပါပဲ။ ကဲ တြက္ၾကည္႔ၾကစို႔။ တြက္နည္းကေတာ႔ ဒီအတိုင္းပဲ။
မူလသကၲရာဇ္ကိုတည္ ၊ သံုးခုခြဲေရး ၊ ပထမကို(၇)ခုစား၊ ပါပျဂိဳလ္ၾကြင္းလွ်င္ ပထမ အရြယ္မွာေကာင္းစားမယ္။ ဒုတိယကိ္န္းကို(၈)ခုစား ၊ ပါပျဂိဳလ္ၾကြင္းလွ်င္ ဒုတိယအရြယ္မွာ ေကာင္းစားမယ္။ တတ္ယကိန္းကို (၉)ခုစား ၊ ပါပျဂိဳလ္ၾကြင္းလွ်င္ တတိယအရြယ္မွာ ေကာင္းစားမည္
ဟုေဟာထားပါသည္။ လူငယ္မ်ားအတြက္ အရြယ္သံုးပါး ပိုင္းျခားယူပံုကို အဂၤ၀ိဇၨာ က်မ္းလာအတိုင္း
ျပလိုက္ရဦးမယ္။ပဋိသႏၶကစျပီး အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္တို္င္ေအာင္ ပထမအရြယ္၊ အသက္ ၁၇ ႏွစ္မွ ၄၅ ႏွစ္တိုင္ေအာင္ ဒုတိယအရြယ္ ၊ အသက္ ၄၆ႏွစ္ကလြန္ေသာ ႏွစ္အပိုင္းအျခားကို တတိယအရြယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ အရြယ္သံုးပါးပိုင္းျခားယူရန္ က်မ္းလာအတိုင္း ျပလို႔ျပီးသြားပါျပီ။ အရြယ္သံုးပါး ဘယ္အရြယ္မွာ ေကာင္းစားမလဲဆိုတဲ႔ တြက္နည္းတြက္ပံုကို ဥပမာထားျပီး ျပလိုက္ ရဦးမယ္။ မူလသကၲရာဇ္ ၁၂၇၀ မွာေမြးဖြားတယ္ဆိုပါေတာ႔။
၇) ၁၂၇၀ ( ၁၈၁
၇
-----------------------
၅၇
၅၆
-----------------------
၁၀
၇
-------------------------
၃ ပါပျဂိဳလ္
၈) ၁၂၇၀ ( ၁၅၈
၈
------------------------
၄၇
၄၀
-----------------------
၇၀
၆၄
-----------------------
၆ ေသာမျဂိဳလ္
၉) ၁၂၇၀ ( ၁၄၁
၉
-------------------------
၃၇
၃၆
-------------------------
၁၀
၉
-------------------------
၁ ပါပျဂိဳလ္
မူလသကၲရာဇ္ ၁၂၇၀ ျပည္႔ႏွစ္မွာ ေမြးဖြားတဲ႔ လူတစ္ဦးကိုတြက္ၾကည္႔ေတာ႔ ပထမအရြယ္ႏွင္႔ တတိယအရြယ္မွာ ေကာင္းစားမယ္ဆိုတဲ႔ အေဟာကိုေတြ႔ရတယ္။ အေကာင္း
ႏွစ္ခ်က္ရတဲ့ဇာတာျဖစ္လို႔ ဇာတာေကာင္းလို႔ဆိုရမယ္။ ပထမအရြယ္မွာဆိုရင္လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ၀တ္စားတာႏွင္႔ ေက်ာင္းေနတဲ႔အခါျဖစ္လို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ဆိုရမယ္။
တတိယအရြယ္ အိုမင္းမစြမ္း အရြယ္ေရာက္ျပန္ေတာ႔လည္း စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာႏွင္႔ ရတနာသံုးပါး အာရံုထားျပီး အလွဴအတန္း ျပဳႏိုင္ၾကတဲ႔အတြက္ ဇာတာေကာင္းလို႔ဆိုပါတယ္။ အေကာင္းႏွစ္ခ်က္ ကိန္းရမရ တြက္ၾကည္႔ေပါ႔ဗ်ာ။
VOIP
Hacking Gadget World
воскресенье, 31 августа 2008 г.
ရြက္ေလွမ်ား
ရြက္ေလွမ်ား
တကယ္ေတာ႔လည္း လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္သည္႔ ပင္လယ္သမုဒၵရာျပင္ၾကယ္ၾကီးမွာ ကိုယ္တိုင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပဲ႔ကိုင္ေသာ ရြက္ေလွတစ္စင္းစီျဖင္႔ ခရီးႏွင္ေနၾကရျခင္းပဲ မဟုတ္လား။
ဟိုးငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀အရြယ္တုန္းကေတာ႔ ေရျပင္ကို ျမင္လွ်င္ ေလ်လြႊတ္ခ်င္စိတ္ေတြရွိခဲ့၏။
ကြၽန္ေတာ္ငယ္စဥ္က ဧရာ၀တီျမစ္၏ အေနာက္ကမ္းက ရြာၾကီးတရြာတြင္ ေခတၱသြားေရာက္ေနထုိင္ခဲ့ရဘူးသည္။ ျခံ၀င္းၾကီးမွာအက်ယ္ၾကီး စတုရန္းေပေပါင္းႏွစ္ေသာင္းေလာက္ေတာ့ရွိမည္ထင္သည္။ အဲဒီျခံၾကီး၏ ပတ္ပတ္လည္မွာျမင့္မားျပီးအရြက္စိ္ပ္ေသာ မန္က်ည္းပင္မ်ားစီတန္းကာရွိေန၏။ ျခံေရွ႔ကသံုးေပေလာက္ရွည္ေသာေရေျမာင္းသည္ ေႏြရာသီမွာေရမစီးေသာ္လည္း မိုးရာသီႏွင္႔ေျမာင္း
ေရလြတ္ေသာကာလမ်ားတြင္ ဒူးဆစ္ထိ့ျမင့္ေသာေရျဖင့္
ေခ်ာင္းကေလးတခုအျဖစ္စီးဆင္းေနၾကျဖစ္သည္။ အိမ္ျခံ၀င္းတံခါးေပါက္ႏွင္႔ ေရွ႔ကတာလမ္းကို ဆက္သြယ္ထားေသာ သစ္လံုးခင္းတံတားျပင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္က်ယ္သည္။ ထိုတံတားျပင္ေပၚမွာ ေရေျမာင္းထဲသို႔ ေျခခ်ျပီးထိုင္သည္႔အခါ ေရကကြၽန္ေတာ္၏ ေျခမ်က္စိထိ နစ္ေနေလ႔ရွိ၏။ တခါတခါ ေျမာင္းၾကီးမွေရလႊတ္မ်ားသည္႔အခ်ိန္ တံတားသစ္လံုး၏ အစပ္ထိပင္ ေရျမင္႔သည္႔အခါ ကြၽန္ေတာ္ေျခသလံုး အေပၚပိုင္းအထိ ေရျမဳပ္တတ္၏။ ေရစီး၏ တိုးတိုက္မွဳကို အဆန္းတၾကယ္ခံယူရင္း ကြၽန္ေတာ္ပျမဲစိတ္ကူး ေပၚေလ႔ရွိသည္က စကၠဴေလွ လုပ္ဖို႔။
စကၠဴေလွသည္ ကေလးတိုင္း လုပ္ဖူးေနက် လက္မွူအႏုပညာျဖစ္သလို စကၠဴေလွ လြတ္ခ်င္းသည္ ကေလးတိုင္းေဆာ႔ကစားဖူးေနက် ကစားနည္းျဖစ္လိမ္႔မည္။ စကၠဴေလွကို ခ်ဳိးသည္႔အ
ခါ ရုိးရုိးစင္းစင္း စကၠဴေလွႏွင္႔ တက္မပါေသာ စကၠဴေလွရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ ရိုးရိုးစင္းစင္း စကၠဴေလွကေလးသာ ခ်ိဳးတတ္သည္။
ထိုစကၠဴေလွကေလးကို ေျမာင္းေရထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္ခ်လိုက္လွ်င္ ေလွကေလးသည္ ေရစီးအတိုင္း လွ်င္ျမန္စြာေျပးေလ၏။ ထိုေလွကေလး မ်က္စိေအာက္မွေပ်ာက္သြားသည္အထိ တေရႊ႔ေရႊ႔ ရြက္လြင္႔သြားတာကိုျမင္ရလ်ွင္ ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္းမသိ ေပ်ာ္မိ၏။ ထိုေလွကေလး တာလႊတ္ျပီး ဘယ္ေလာက္မွမၾကာခင္ ဟိုျငိသည္ျငိ ျငိျပီး ကမ္းစပ္မွာေသာင္တင္ေနလွ်င္ တုတ္ေခ်ာင္းကေလးျဖင္႔ တိုးေကာ္ကာ ထပ္သြားေစဖို႔ ၾကိဳးစားမီေသး၏။ တကယ္ေတာ႔လည္း ျငိျပီး လဲျပိဳနစ္စဥ္ကတည္းက စကၠဴက ေရစိိုစြတ္ျပီးျပီ။ ထိုေလွသည္ ျပန္လည္ေထာင္မတ္ျပီး ခရီးႏွင္ဖို႔ဆိုတာ လံုး၀မျဖစ္ႏုင္ေပ။ ေရဆိုခ်ပ္ျပားေလးအျဖစ္ တံုးလံုးပက္လက္လဲရင္း ေမ်ာဖို႔သာရွိေတာ႔သည္။
အဲသည္တုန္းက စကၠဴေလွကေလးတစ္စင္း နစ္ေနျပီဆိုလွ်င္ ေနာက္စကၠဴတစ္ရြက္ ျဖဳတ္ျပီး အလွ်င္အျမန္ျဖဴတ္ျပီး အလ်င္အျမန္ ေနာက္တစ္စင္း ခ်ဳိးႏိုင္၏။ ေရမွာခ်ျပီး လႊတ္ႏိုင္ေသး၏။
ဒါေၾကာင္႔လည္း ကေလးဘ၀ဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔ျခင္းျဖစ္မွာေပါ႔။
အသက္နည္းနည္းပိုၾကီးလာလို႔ ပန္းခ်ီေရးဆြဲဖို႔ ၀ါသနာပါလာေသာအခါမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္သည္ ေရဆြဲတိုင္း ေလွတစ္စင္း ထည္႔ဖို႔ ၾကိဳးစားလာၾကသည္။ ဘာေၾကာင္႔လဲေတာ႔မသိ။ ေရျပင္ဆိုတာ ေလွကေလးရွိေနမွ ျပည္႔စံုသည္ဟု ထင္ခဲ႔ပံုရသည္။ ဆြဲလိုက္သည္႔ေလွကေလး ရြက္ေလွျဖစ္တတ္သည္။ ရြက္တိုင္မွာ အ၀တ္စကို ရြက္လြင္႔ထားသည္႔ ျမန္မာဆန္ဆန္ ရြက္ေလွလား။
ျပိင္ပြဲ၀င္ ရြက္ေလွေပါ႔ေပါ႔ကေလး ေတြလား ကြၽန္ေတာ္မမွတ္မိပါ။ ေလ၏ထိန္းေက်ာင္းမွဳေအာက္မွာ ကိုယ္႔ေလွကို ကိုယ္သြားလိုရာသို႔ ပဲ႔ကိုင္ျပီး ခရီးႏွင္ႏိုင္သည္႔ ဘ၀မ်ိဳးကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္အားက်စရာ
ေကာင္းလွသည္။
တကယ္လက္ေတြ႔မွာေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ေလွမစီးရဲပါ။ ျမစ္ျပင္က်ယ္မွာ ေလွျဖင္႔ စုန္ဆန္သြားလာေနၾကသူမ်ားကို အားက်ပါရဲ႔။ သူတို႔ေနရာမွာ ကိုယ္က စိတ္ကူးျဖင္႔ ၀င္ရသည္က
ေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ တကယ္ ကိုယ္တိုင္ ေလွေပၚမွာ လိုက္ပါစီးနင္းဖို႔၊ ထို႔ထက္ပိုျပီး ထိုေလွကို ပဲ႔ကိုင္ ေလွာ္ခတ္ဖို႔၊ ရြက္လြင္႔ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ သတၱိေမြးယူလို႔မရသည္႔ အျဖစ္ေတြ ။
ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္က္ို မယံုၾကည္လို႔ေပါ႔။ ကိုယ္႔အစြမ္းသတၱိကိုလည္း ကိုယ္မယံု။
ကံၾကမၼာဆိုတာကိုလည္းမယံု။ ကိုယ္႔ရြက္ေလွကို ေလထန္သည္႔မုန္တိုင္းက ဆြဲႏွစ္ပစ္မွာလည္း ပူပင္ရေသးသည္။ ဒါေၾကာင္႔ေလမွန္သမွ် ၊ ေရမွန္သမွ်ကို ေဘးကၾကည္႔ျပီး အားက်ရံုပဲ သာယာခဲ႔မိ၏။
ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ကူးခဲ႔သည္ မဟုတ္။
သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ မေတြးမ္သည္႔အခ်က္မွာ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဘ၀၏ ကိုယ္ပိုင္ရြက္ေလွျဖင္႔ ခရီးႏွင္ေနခဲ႔ျပီးျပီ ဆိုတာပဲ။
ကြၽန္ေတာ္၏ ရြက္ေလွက ဘယ္ေလာက္ခိုင္ခံ႔သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္လံုျခံဳသလဲ ကြၽန္ေတာ္မသိ။ ကိုယ္႔ေလွကို လွပေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွဳရွိေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေဆးျခယ္ရင္း ေအာင္ျမင္ခဲ႔သူေတြရွိမည္။ လွပႏိုင္သူ သစ္လြင္ႏိုင္သူတို႔က ဂုဏ္ယူစြာ ရြက္လြင္႔ေနခ်ိန္တြင္ မေအာင္ျမင္သူေတြက အစုတ္အျပဲ အဖာေထးရြက္တို႔ျဖင္႔ မြဲႏြမ္းေသာေလွ ကိုယ္ထည္ျဖင္႔ နာနာၾကည္းၾကည္း ရြက္လြင္႔ေနၾကလိမ္႔မည္။ ကိုယ္႔ေလွကို ခိုင္ခံ့သည္ထက္ ခိုင္ခံ့ေအာင္ တာရွည္ခံသည္ထက္ခံေအာင္ ၾကိဳးစားျပင္ဆင္လိုသူေတြလည္းရွိမည္။ ကံစီမံရာပဲဟု ကံၾကမၼာအေပၚ
ယံုျပီး ပံုအပ္ထားသူေတြလည္းရွိမည္။ မုန္တိုင္းဗဟိုႏွင္႔ နီးသူေတြရွိမည္။ အဖ်ားအနားပဲ ထိသူေတြရွိမည္။ အခ်ိန္မတိုင္မီ နစ္သူေတြရွိမည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခရီးႏွင္ရာ၏ အဆံုးပန္းတိုင္ကဘာလဲ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။ နစ္ျမဳပ္ျခင္းသည္ ခရီးဆံုးလား။ မနစ္ျမဳပဲ ခရီးဆက္ခြင္႔သာရခဲ႔လွ်င္ ဟိုဘက္မွာဘာရွိသလဲ။ ဘာကိုေမွ်ာ္လင္႔ျပီးကြၽန္ေတာ္တို႔ ရြက္လြင္႔ေနၾကတာလဲ။ ေမတၱာတရား
အတြက္လား။ ျဗဟၼစိုရ္တရားအတြက္လား။ ဒါမွမဟုတ္ နိဗၺာန္ဟု စကားအရသာသ္ိျပီး တကယ္လက္ေတြ႔ ကြၽန္ေတာ္မသိျမင္ႏိုင္ေသာ စိတ္အေျခအေနတခုဆီသို႔လား။ သီးသန္႔ေနရာ တစ္ခုဆီသို႔လား။
ေရာဒ္စတူး၀ပ္၏ ရြက္လြင္႔ျခင္းကို နားေထာင္ရစဥ္ကေတာ႔ ဦးတည္ရာရွိသူ၏ ရြက္လြင္႔ျခင္းတခုအေပၚ အားက်ျပီး မုဒိတာပြားခဲ႔ရဖူးသည္။ ဘုရားသခင္ႏွင္႔နီးရာ ၊ အရွင္သခင္ရွိရာ အရပ္ဆီသို႔ သူဦးတည္ျပီး ရြက္လြင္႔ေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဘယ္ေလာက္အဓိပၸါယ္ရွိလိုက္တဲ႔ ဘ၀ျဖစ္္မလဲ။
ကြၽန္ေတာ္ကေကာ ဘယ္ကိုဦးတည္ျပီး ရြက္လြင္႔ေနခဲ႔ပါသလဲဟု ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ ၾကည္႔ေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားသည္။ ဘာကိုဦးတည္မွန္းသာ မသိေပမဲ႔ ခရီးကေတာ႔ အေတာ္ေပါက္ခဲ႔ေလျပီ။ ကြၽန္ေတာ္၏ ရြက္ေလွေပၚမွာလည္း လိုခ်င္ျပီး သယ္ယူခဲ႔ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ား ၊ မလိုခ်င္ပါပဲႏွင္႔ လက္ခံယူခဲ့ရေသာ အမွားမ်ား၊ လႊႊင္႔ပစ္လို႔ရလွ်င္
ခ်က္ခ်င္း ၊ လြႊင္႔ပစ္လိုက္ခ်င္ေသာ ေနာင္တမ်ား စသည္ျဖင္႔ ကုန္ပစၥည္းမ်ားလည္း အသင္႔အတင္႔
စံုခဲ႔ျပီ။
ကြၽန္ေတာ္ဘယ္ကိုေရာက္မွာလဲဆိုတာသိခ်င္လာျပီ။ မုန္တိုင္းေၾကာင္႔ သို႔မဟုတ္
ကြၽန္ေတာ္၏ ပဲ့ကိုင္ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း အတတ္ည့့ံဖ်င္းမွဳေၾကာင္႔ ေလွကေလး နစ္သြားေလမလားဟု
လည္း စိုးရိမ္ပူပန္လွျပီ။ ဘယ္သူကမွ အာမခံေပးလို႔ မရသည္႔ ေဟာသည္ သမုဒၵရာ ျပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ မင္းရဲ႔ေလွ ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ဟူေသာ ေဖ်ာင္းဖ် ႏွစ္သိမ္႔အားေပးမွဳကို
လည္း တစ္ဘက္က ၾကားခ်င္ေနျပန္ျပီ။
ကိုယ္ေတာင္ ဘယ္အခ်ိန္နစ္မလဲဟု မသိႏိုင္သည္႔ခရီးမွာ သူမ်ားေလွေတြ နစ္လုမတတ္ျဖစ္တာ နစ္သြားတာကို သူရဲေကာင္းဆန္ဆန္ ကယ္တင္ႏိုင္ေလမလားဟုလည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘ၀င္ျမင္႔ခဲ႔မိျပီးျပီ။ ကိုယ္႔ေလွ ခိုင္ခံ့ေအာင္ ၊ လံုျခံဳေအာင္ ျပဳျပင္တည္ေဆာက္မည္႔ အစား အေပၚယံေဆးျခယ္မွဳကို ပိုျပီးဦးစားေပးခဲ႔မိသည္႔ ကာလကလည္း ေတာ္ေတာ္ရွည္ၾကာခဲ႔ျပီ။
ေရွ႔ဆက္ျပီး ကြၽန္ေတာ္၏ေလွ ခိုင္ခံ့ဖို႔သာ ၾကိဳးစားရေတာ႔မည္။ အခ်ိန္ေတာ႔ ေနာက္မက်ေသးဘူးဟု ေမွ်ာ္လင္႔ရပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္၏ေလွထဲမွာ သယ္ယူခဲ႔သည္႔ ေပ်ာရႊင္ျခင္းဆိုတာေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္လည္သံုးလို႔ မရေတာ႔သည္႔ တစ္ခါသံုးပစၥည္းေတြ ၊ စြန္႔ပစ္အမွဳိက္ေတြသာျဖစ္ေတာ႔စ၏သည္။
လူ႔ဘ၀မွာ တကယ္လိုအပ္သည္က ေပွ်ာ္ရႊင္ျခင္းမဟုတ္ ၊ သတိသာျဖစ္သည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ေတြးေတာစ ျပဳလာျပီ။
ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ္လိုအပ္သည္႔ အရာမွာ ေပွ်ာ္ရႊင္မွဳဟု ထင္ခဲ့ဖးူ၏။ ေငြေၾကးဥစၥာဟာ ထင္ခဲ့ဖူး၏။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမွဴဟု ထင္ခဲ႔ဖူး၏။ အဲဒါေတြကို ရမွျဖစ္မည္ဟု ထင္ကာ မႏိုင္မနင္း သယ္ယူခဲ႔ျပီးျပီ။ ကြၽန္ေတာ္လိုအပ္တာ ဒါမဟုတ္ဘူးဟု သိသလို အလိုရွိလာခ်ိန္မွာ
ဒါေတြကို လႊင္႔ပစ္ဖို႔လဲမျဖစ္ႏိုင္ ၊ အဲသည္အရာေတြႏွင္႔ ကြၽန္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္ၾကီး ေပါင္းစပ္ျငိတြယ္ေနခဲ႔ျပီးျပီ မဟုတ္လား။ ေလွကေလး ေပါ႔ေအာင္ ကိုယ္ထိန္းသိမ္းတိုင္း လိုရာေရာက္ေအာင္က အဲဲ့ဒါေတြကို ပစ္ခ်ခဲ႔မွ ရမည္ထင္ပါရဲ႔။
အခုေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ရြက္လည္းလြင္႔ေနဆဲ။ ေလးလံေသာ အပို ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း လႊင္႔ပစ္ဖို႔ ၾကံတြယ္ရင္း တြယ္ဖက္ေနဆဲ။ ေလွကေလးခိုင္ခံ့ဖို႔ ျပဳျပင္တည္ေဆာက္မွရမည္ဟူေသာ အသိတရားကေလး ေရးေရးေပၚလာျပန္ေတာ႔ အလုပ္စတင္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနဆဲ။
အဲ့သည္လိုႏွင္႔ သည္ေလွ၏ သက္တမ္းက ေလွတစ္စင္း၏ ေယဘုယ် သက္တမ္း ထက္၀က္ပင္ ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ေရွ႔မွာ ခရီးကမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရျပင္ၾကီး ဘာကမ္းဘယ္ေသာင္မွ မျမင္ရေသးသည္႔ ေရျပင္က်ယ္ၾကီး၊ သည္ေလွႏွင္႔ သည္ခရီး မွ်တပါရဲ႔လား ကြၽန္ေတာ္မသိ။
ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မသိပါ။
(ရန္ကုန္ရြက္ေလွအသင္း စိန္ရတုမဂၢဇင္း၊ ၁၉၉၉ ဧျပီ)
( စာေရးဆရာမ-ဂ်ဴး)
တကယ္ေတာ႔လည္း လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္သည္႔ ပင္လယ္သမုဒၵရာျပင္ၾကယ္ၾကီးမွာ ကိုယ္တိုင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပဲ႔ကိုင္ေသာ ရြက္ေလွတစ္စင္းစီျဖင္႔ ခရီးႏွင္ေနၾကရျခင္းပဲ မဟုတ္လား။
ဟိုးငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀အရြယ္တုန္းကေတာ႔ ေရျပင္ကို ျမင္လွ်င္ ေလ်လြႊတ္ခ်င္စိတ္ေတြရွိခဲ့၏။
ကြၽန္ေတာ္ငယ္စဥ္က ဧရာ၀တီျမစ္၏ အေနာက္ကမ္းက ရြာၾကီးတရြာတြင္ ေခတၱသြားေရာက္ေနထုိင္ခဲ့ရဘူးသည္။ ျခံ၀င္းၾကီးမွာအက်ယ္ၾကီး စတုရန္းေပေပါင္းႏွစ္ေသာင္းေလာက္ေတာ့ရွိမည္ထင္သည္။ အဲဒီျခံၾကီး၏ ပတ္ပတ္လည္မွာျမင့္မားျပီးအရြက္စိ္ပ္ေသာ မန္က်ည္းပင္မ်ားစီတန္းကာရွိေန၏။ ျခံေရွ႔ကသံုးေပေလာက္ရွည္ေသာေရေျမာင္းသည္ ေႏြရာသီမွာေရမစီးေသာ္လည္း မိုးရာသီႏွင္႔ေျမာင္း
ေရလြတ္ေသာကာလမ်ားတြင္ ဒူးဆစ္ထိ့ျမင့္ေသာေရျဖင့္
ေခ်ာင္းကေလးတခုအျဖစ္စီးဆင္းေနၾကျဖစ္သည္။ အိမ္ျခံ၀င္းတံခါးေပါက္ႏွင္႔ ေရွ႔ကတာလမ္းကို ဆက္သြယ္ထားေသာ သစ္လံုးခင္းတံတားျပင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္က်ယ္သည္။ ထိုတံတားျပင္ေပၚမွာ ေရေျမာင္းထဲသို႔ ေျခခ်ျပီးထိုင္သည္႔အခါ ေရကကြၽန္ေတာ္၏ ေျခမ်က္စိထိ နစ္ေနေလ႔ရွိ၏။ တခါတခါ ေျမာင္းၾကီးမွေရလႊတ္မ်ားသည္႔အခ်ိန္ တံတားသစ္လံုး၏ အစပ္ထိပင္ ေရျမင္႔သည္႔အခါ ကြၽန္ေတာ္ေျခသလံုး အေပၚပိုင္းအထိ ေရျမဳပ္တတ္၏။ ေရစီး၏ တိုးတိုက္မွဳကို အဆန္းတၾကယ္ခံယူရင္း ကြၽန္ေတာ္ပျမဲစိတ္ကူး ေပၚေလ႔ရွိသည္က စကၠဴေလွ လုပ္ဖို႔။
စကၠဴေလွသည္ ကေလးတိုင္း လုပ္ဖူးေနက် လက္မွူအႏုပညာျဖစ္သလို စကၠဴေလွ လြတ္ခ်င္းသည္ ကေလးတိုင္းေဆာ႔ကစားဖူးေနက် ကစားနည္းျဖစ္လိမ္႔မည္။ စကၠဴေလွကို ခ်ဳိးသည္႔အ
ခါ ရုိးရုိးစင္းစင္း စကၠဴေလွႏွင္႔ တက္မပါေသာ စကၠဴေလွရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ ရိုးရိုးစင္းစင္း စကၠဴေလွကေလးသာ ခ်ိဳးတတ္သည္။
ထိုစကၠဴေလွကေလးကို ေျမာင္းေရထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္ခ်လိုက္လွ်င္ ေလွကေလးသည္ ေရစီးအတိုင္း လွ်င္ျမန္စြာေျပးေလ၏။ ထိုေလွကေလး မ်က္စိေအာက္မွေပ်ာက္သြားသည္အထိ တေရႊ႔ေရႊ႔ ရြက္လြင္႔သြားတာကိုျမင္ရလ်ွင္ ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္းမသိ ေပ်ာ္မိ၏။ ထိုေလွကေလး တာလႊတ္ျပီး ဘယ္ေလာက္မွမၾကာခင္ ဟိုျငိသည္ျငိ ျငိျပီး ကမ္းစပ္မွာေသာင္တင္ေနလွ်င္ တုတ္ေခ်ာင္းကေလးျဖင္႔ တိုးေကာ္ကာ ထပ္သြားေစဖို႔ ၾကိဳးစားမီေသး၏။ တကယ္ေတာ႔လည္း ျငိျပီး လဲျပိဳနစ္စဥ္ကတည္းက စကၠဴက ေရစိိုစြတ္ျပီးျပီ။ ထိုေလွသည္ ျပန္လည္ေထာင္မတ္ျပီး ခရီးႏွင္ဖို႔ဆိုတာ လံုး၀မျဖစ္ႏုင္ေပ။ ေရဆိုခ်ပ္ျပားေလးအျဖစ္ တံုးလံုးပက္လက္လဲရင္း ေမ်ာဖို႔သာရွိေတာ႔သည္။
အဲသည္တုန္းက စကၠဴေလွကေလးတစ္စင္း နစ္ေနျပီဆိုလွ်င္ ေနာက္စကၠဴတစ္ရြက္ ျဖဳတ္ျပီး အလွ်င္အျမန္ျဖဴတ္ျပီး အလ်င္အျမန္ ေနာက္တစ္စင္း ခ်ဳိးႏိုင္၏။ ေရမွာခ်ျပီး လႊတ္ႏိုင္ေသး၏။
ဒါေၾကာင္႔လည္း ကေလးဘ၀ဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔ျခင္းျဖစ္မွာေပါ႔။
အသက္နည္းနည္းပိုၾကီးလာလို႔ ပန္းခ်ီေရးဆြဲဖို႔ ၀ါသနာပါလာေသာအခါမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္သည္ ေရဆြဲတိုင္း ေလွတစ္စင္း ထည္႔ဖို႔ ၾကိဳးစားလာၾကသည္။ ဘာေၾကာင္႔လဲေတာ႔မသိ။ ေရျပင္ဆိုတာ ေလွကေလးရွိေနမွ ျပည္႔စံုသည္ဟု ထင္ခဲ႔ပံုရသည္။ ဆြဲလိုက္သည္႔ေလွကေလး ရြက္ေလွျဖစ္တတ္သည္။ ရြက္တိုင္မွာ အ၀တ္စကို ရြက္လြင္႔ထားသည္႔ ျမန္မာဆန္ဆန္ ရြက္ေလွလား။
ျပိင္ပြဲ၀င္ ရြက္ေလွေပါ႔ေပါ႔ကေလး ေတြလား ကြၽန္ေတာ္မမွတ္မိပါ။ ေလ၏ထိန္းေက်ာင္းမွဳေအာက္မွာ ကိုယ္႔ေလွကို ကိုယ္သြားလိုရာသို႔ ပဲ႔ကိုင္ျပီး ခရီးႏွင္ႏိုင္သည္႔ ဘ၀မ်ိဳးကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္အားက်စရာ
ေကာင္းလွသည္။
တကယ္လက္ေတြ႔မွာေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ေလွမစီးရဲပါ။ ျမစ္ျပင္က်ယ္မွာ ေလွျဖင္႔ စုန္ဆန္သြားလာေနၾကသူမ်ားကို အားက်ပါရဲ႔။ သူတို႔ေနရာမွာ ကိုယ္က စိတ္ကူးျဖင္႔ ၀င္ရသည္က
ေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ တကယ္ ကိုယ္တိုင္ ေလွေပၚမွာ လိုက္ပါစီးနင္းဖို႔၊ ထို႔ထက္ပိုျပီး ထိုေလွကို ပဲ႔ကိုင္ ေလွာ္ခတ္ဖို႔၊ ရြက္လြင္႔ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ သတၱိေမြးယူလို႔မရသည္႔ အျဖစ္ေတြ ။
ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္က္ို မယံုၾကည္လို႔ေပါ႔။ ကိုယ္႔အစြမ္းသတၱိကိုလည္း ကိုယ္မယံု။
ကံၾကမၼာဆိုတာကိုလည္းမယံု။ ကိုယ္႔ရြက္ေလွကို ေလထန္သည္႔မုန္တိုင္းက ဆြဲႏွစ္ပစ္မွာလည္း ပူပင္ရေသးသည္။ ဒါေၾကာင္႔ေလမွန္သမွ် ၊ ေရမွန္သမွ်ကို ေဘးကၾကည္႔ျပီး အားက်ရံုပဲ သာယာခဲ႔မိ၏။
ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ကူးခဲ႔သည္ မဟုတ္။
သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ မေတြးမ္သည္႔အခ်က္မွာ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဘ၀၏ ကိုယ္ပိုင္ရြက္ေလွျဖင္႔ ခရီးႏွင္ေနခဲ႔ျပီးျပီ ဆိုတာပဲ။
ကြၽန္ေတာ္၏ ရြက္ေလွက ဘယ္ေလာက္ခိုင္ခံ႔သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္လံုျခံဳသလဲ ကြၽန္ေတာ္မသိ။ ကိုယ္႔ေလွကို လွပေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွဳရွိေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေဆးျခယ္ရင္း ေအာင္ျမင္ခဲ႔သူေတြရွိမည္။ လွပႏိုင္သူ သစ္လြင္ႏိုင္သူတို႔က ဂုဏ္ယူစြာ ရြက္လြင္႔ေနခ်ိန္တြင္ မေအာင္ျမင္သူေတြက အစုတ္အျပဲ အဖာေထးရြက္တို႔ျဖင္႔ မြဲႏြမ္းေသာေလွ ကိုယ္ထည္ျဖင္႔ နာနာၾကည္းၾကည္း ရြက္လြင္႔ေနၾကလိမ္႔မည္။ ကိုယ္႔ေလွကို ခိုင္ခံ့သည္ထက္ ခိုင္ခံ့ေအာင္ တာရွည္ခံသည္ထက္ခံေအာင္ ၾကိဳးစားျပင္ဆင္လိုသူေတြလည္းရွိမည္။ ကံစီမံရာပဲဟု ကံၾကမၼာအေပၚ
ယံုျပီး ပံုအပ္ထားသူေတြလည္းရွိမည္။ မုန္တိုင္းဗဟိုႏွင္႔ နီးသူေတြရွိမည္။ အဖ်ားအနားပဲ ထိသူေတြရွိမည္။ အခ်ိန္မတိုင္မီ နစ္သူေတြရွိမည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခရီးႏွင္ရာ၏ အဆံုးပန္းတိုင္ကဘာလဲ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။ နစ္ျမဳပ္ျခင္းသည္ ခရီးဆံုးလား။ မနစ္ျမဳပဲ ခရီးဆက္ခြင္႔သာရခဲ႔လွ်င္ ဟိုဘက္မွာဘာရွိသလဲ။ ဘာကိုေမွ်ာ္လင္႔ျပီးကြၽန္ေတာ္တို႔ ရြက္လြင္႔ေနၾကတာလဲ။ ေမတၱာတရား
အတြက္လား။ ျဗဟၼစိုရ္တရားအတြက္လား။ ဒါမွမဟုတ္ နိဗၺာန္ဟု စကားအရသာသ္ိျပီး တကယ္လက္ေတြ႔ ကြၽန္ေတာ္မသိျမင္ႏိုင္ေသာ စိတ္အေျခအေနတခုဆီသို႔လား။ သီးသန္႔ေနရာ တစ္ခုဆီသို႔လား။
ေရာဒ္စတူး၀ပ္၏ ရြက္လြင္႔ျခင္းကို နားေထာင္ရစဥ္ကေတာ႔ ဦးတည္ရာရွိသူ၏ ရြက္လြင္႔ျခင္းတခုအေပၚ အားက်ျပီး မုဒိတာပြားခဲ႔ရဖူးသည္။ ဘုရားသခင္ႏွင္႔နီးရာ ၊ အရွင္သခင္ရွိရာ အရပ္ဆီသို႔ သူဦးတည္ျပီး ရြက္လြင္႔ေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဘယ္ေလာက္အဓိပၸါယ္ရွိလိုက္တဲ႔ ဘ၀ျဖစ္္မလဲ။
ကြၽန္ေတာ္ကေကာ ဘယ္ကိုဦးတည္ျပီး ရြက္လြင္႔ေနခဲ႔ပါသလဲဟု ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ ၾကည္႔ေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားသည္။ ဘာကိုဦးတည္မွန္းသာ မသိေပမဲ႔ ခရီးကေတာ႔ အေတာ္ေပါက္ခဲ႔ေလျပီ။ ကြၽန္ေတာ္၏ ရြက္ေလွေပၚမွာလည္း လိုခ်င္ျပီး သယ္ယူခဲ႔ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ား ၊ မလိုခ်င္ပါပဲႏွင္႔ လက္ခံယူခဲ့ရေသာ အမွားမ်ား၊ လႊႊင္႔ပစ္လို႔ရလွ်င္
ခ်က္ခ်င္း ၊ လြႊင္႔ပစ္လိုက္ခ်င္ေသာ ေနာင္တမ်ား စသည္ျဖင္႔ ကုန္ပစၥည္းမ်ားလည္း အသင္႔အတင္႔
စံုခဲ႔ျပီ။
ကြၽန္ေတာ္ဘယ္ကိုေရာက္မွာလဲဆိုတာသိခ်င္လာျပီ။ မုန္တိုင္းေၾကာင္႔ သို႔မဟုတ္
ကြၽန္ေတာ္၏ ပဲ့ကိုင္ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း အတတ္ည့့ံဖ်င္းမွဳေၾကာင္႔ ေလွကေလး နစ္သြားေလမလားဟု
လည္း စိုးရိမ္ပူပန္လွျပီ။ ဘယ္သူကမွ အာမခံေပးလို႔ မရသည္႔ ေဟာသည္ သမုဒၵရာ ျပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ မင္းရဲ႔ေလွ ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ဟူေသာ ေဖ်ာင္းဖ် ႏွစ္သိမ္႔အားေပးမွဳကို
လည္း တစ္ဘက္က ၾကားခ်င္ေနျပန္ျပီ။
ကိုယ္ေတာင္ ဘယ္အခ်ိန္နစ္မလဲဟု မသိႏိုင္သည္႔ခရီးမွာ သူမ်ားေလွေတြ နစ္လုမတတ္ျဖစ္တာ နစ္သြားတာကို သူရဲေကာင္းဆန္ဆန္ ကယ္တင္ႏိုင္ေလမလားဟုလည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘ၀င္ျမင္႔ခဲ႔မိျပီးျပီ။ ကိုယ္႔ေလွ ခိုင္ခံ့ေအာင္ ၊ လံုျခံဳေအာင္ ျပဳျပင္တည္ေဆာက္မည္႔ အစား အေပၚယံေဆးျခယ္မွဳကို ပိုျပီးဦးစားေပးခဲ႔မိသည္႔ ကာလကလည္း ေတာ္ေတာ္ရွည္ၾကာခဲ႔ျပီ။
ေရွ႔ဆက္ျပီး ကြၽန္ေတာ္၏ေလွ ခိုင္ခံ့ဖို႔သာ ၾကိဳးစားရေတာ႔မည္။ အခ်ိန္ေတာ႔ ေနာက္မက်ေသးဘူးဟု ေမွ်ာ္လင္႔ရပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္၏ေလွထဲမွာ သယ္ယူခဲ႔သည္႔ ေပ်ာရႊင္ျခင္းဆိုတာေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္လည္သံုးလို႔ မရေတာ႔သည္႔ တစ္ခါသံုးပစၥည္းေတြ ၊ စြန္႔ပစ္အမွဳိက္ေတြသာျဖစ္ေတာ႔စ၏သည္။
လူ႔ဘ၀မွာ တကယ္လိုအပ္သည္က ေပွ်ာ္ရႊင္ျခင္းမဟုတ္ ၊ သတိသာျဖစ္သည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ေတြးေတာစ ျပဳလာျပီ။
ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ္လိုအပ္သည္႔ အရာမွာ ေပွ်ာ္ရႊင္မွဳဟု ထင္ခဲ့ဖးူ၏။ ေငြေၾကးဥစၥာဟာ ထင္ခဲ့ဖူး၏။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမွဴဟု ထင္ခဲ႔ဖူး၏။ အဲဒါေတြကို ရမွျဖစ္မည္ဟု ထင္ကာ မႏိုင္မနင္း သယ္ယူခဲ႔ျပီးျပီ။ ကြၽန္ေတာ္လိုအပ္တာ ဒါမဟုတ္ဘူးဟု သိသလို အလိုရွိလာခ်ိန္မွာ
ဒါေတြကို လႊင္႔ပစ္ဖို႔လဲမျဖစ္ႏိုင္ ၊ အဲသည္အရာေတြႏွင္႔ ကြၽန္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္ၾကီး ေပါင္းစပ္ျငိတြယ္ေနခဲ႔ျပီးျပီ မဟုတ္လား။ ေလွကေလး ေပါ႔ေအာင္ ကိုယ္ထိန္းသိမ္းတိုင္း လိုရာေရာက္ေအာင္က အဲဲ့ဒါေတြကို ပစ္ခ်ခဲ႔မွ ရမည္ထင္ပါရဲ႔။
အခုေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ရြက္လည္းလြင္႔ေနဆဲ။ ေလးလံေသာ အပို ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း လႊင္႔ပစ္ဖို႔ ၾကံတြယ္ရင္း တြယ္ဖက္ေနဆဲ။ ေလွကေလးခိုင္ခံ့ဖို႔ ျပဳျပင္တည္ေဆာက္မွရမည္ဟူေသာ အသိတရားကေလး ေရးေရးေပၚလာျပန္ေတာ႔ အလုပ္စတင္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနဆဲ။
အဲ့သည္လိုႏွင္႔ သည္ေလွ၏ သက္တမ္းက ေလွတစ္စင္း၏ ေယဘုယ် သက္တမ္း ထက္၀က္ပင္ ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ေရွ႔မွာ ခရီးကမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရျပင္ၾကီး ဘာကမ္းဘယ္ေသာင္မွ မျမင္ရေသးသည္႔ ေရျပင္က်ယ္ၾကီး၊ သည္ေလွႏွင္႔ သည္ခရီး မွ်တပါရဲ႔လား ကြၽန္ေတာ္မသိ။
ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မသိပါ။
(ရန္ကုန္ရြက္ေလွအသင္း စိန္ရတုမဂၢဇင္း၊ ၁၉၉၉ ဧျပီ)
( စာေရးဆရာမ-ဂ်ဴး)
суббота, 30 августа 2008 г.
Подписаться на:
Комментарии (Atom)
